Dawne tradycje i pierwsze wesela – kiedy zaczęto świętować małżeństwo?

Pierwsze wesela, w sensie świadomego świętowania zawarcia małżeństwa, pojawiły się znacznie później, niż mogłoby się wydawać. Przez tysiące lat związek dwojga ludzi był faktem społecznym, ale niekoniecznie powodem do radości. W wielu kulturach małżeństwo było transakcją, kontraktem lub decyzją starszyzny, a nie wydarzeniem emocjonalnym.

Uczta weselna pojawiła się wraz z rozwojem osiadłych społeczności rolniczych. Nadwyżki żywności pozwoliły na organizowanie wspólnych biesiad, które pełniły funkcję integracyjną. Wesele było demonstracją dobrobytu i stabilności – im dłuższa uczta, tym większy prestiż rodu.

W średniowiecznej Europie wesele mogło trwać kilka dni, a nawet tygodni. Jednak taniec nadal był kontrolowany i hierarchiczny. Tańczyli ci, którym wolno było tańczyć. Muzyka była grana na żywo, ale jej funkcją było podkreślenie rangi wydarzenia, a nie rozkręcenie zabawy.

Dopiero renesans i barok zaczęły zmieniać sposób myślenia o ciele, radości i ekspresji. Taniec zaczął być postrzegany jako forma komunikacji emocjonalnej. Jednak prawdziwa rewolucja przyszła dopiero w XIX i XX wieku, gdy taniec wyszedł poza dwory i salony elit.

Wesele jako wydarzenie taneczne w dzisiejszym rozumieniu to efekt demokratyzacji kultury. Gdy taniec przestał być przywilejem, a muzyka stała się powszechnie dostępna, wesele zmieniło się w wspólne święto wszystkich obecnych, bez względu na status społeczny.

To właśnie wtedy parkiet stał się sercem wesela.